အမည္မဲ႕ ပိေတာက္ပန္းေလးမ်ား…

 

 

သူမနံမည္က ဧပရယ္..

 

သူမကို ေမြးဖြားသည္႕ လကလည္း ပိေတာက္ပန္းေလးမ်ား ၀ါထိန္ေနေအာင္ ၾကိဳင္သင္းစြာ လန္းရႊင္ပြင္႕ေ၀တတ္ေသာ ဧပရယ္လပင္ ျဖစ္သည္။ ထိုဧပရယ္လသည္ ျမန္မာတို႕၏ ေပ်ာ္စရာ အေကာင္း ဆံုးေသာ အတာသၾကၤန္ပြဲကို ဆင္ယင္က်င္းပေလ႕ရွိေသာ လလည္း ျဖစ္သည္ပဲေလ။ သူမေမေမ သက္ရွိထင္ရွား ရွိစဥ္က  တသသႏွင္႕ အျမဲတမ္း ျပန္ေျပာင္း ေျပာျပတတ္သည္မွာ သူမကို ေမြးသည္႕ အခ်ိန္တြင္ အိမ္ေရွ႕ျခံေထာင္႕က  အရြက္ဖားဖားႏွင္႕ထီးထီးမားမား အုပ္အုပ္ဆိုင္းဆိုင္း ရွိေနေသာ ပိေတာက္ပင္ၾကီးမွ ပိေတာက္ပန္းမ်ားသည္ ပင္လံုးကၽြတ္မွ် ၀င္း၀ါ ျပြတ္ခဲေနေအာင္ ပြင္႕သည္တဲ႕ေလ..  တစ္ျခံလံုးလည္း ပိေတာက္ရနံ႕က ေမႊးၾကိဳင္ ခ်ိဳျမ သင္းထံုလို႕၊ ပိေတာက္ပင္ၾကီး ေပၚတြင္လည္း ပ်ားႏွင္႕ပိတုန္းတို႕က လႈပ္ရွားသြားလာ ပ်ံ၀ဲလွ်က္ ျမဴးတူးေနၾကသည္တဲ႕.. ေမေမ႕အေျပာကို မ်က္စိထဲ ျမင္ေယာင္ရင္း သူမေမြးသည္႕ရက္မွာ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ တစ္ပင္လံုးကၽြတ္ေအာင္ ပြင္႕ေ၀ေပးေသာ ပိေတာင္ပင္ၾကီးကို သူမရင္ထဲက ႏွစ္ႏွစ္သက္သက္ တြယ္တာမိသလို ပိေတာက္ပန္းကေလးမ်ားကိုလည္း ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး စြဲလမ္းမိေလသည္။ ပိေတာက္ပန္းတို႕ရဲ႕ သင္းပ်ံ႕ၾကိဳင္လႈိုင္တဲ႕ ရနံ႔ေလးကိုလည္း ဘာနဲ႕မွ မတူေအာင္ ခ်စ္ခင္မက္ေမာမိသည္ေလ။

 

သူမအရြယ္ေရာက္လို႕ ခ်စ္သူရလာသည္႕အခါ သူမကို အလြန္ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးသူႏွင္႕ ဖူးစာဆံုရသည္။ သူမတို႕ လက္ထပ္သည္႕ရက္ကလဲ မွတ္မွတ္ရရ ဧပရယ္ ၁ရက္ေန႕.. ထိုေန႕က ပိေတာက္ပန္းေတြ ပြင္႕ေ၀မေနေပမဲ႕ ပိေတာက္ပြင္႕ခ်ိန္ေရာက္တိုင္းေတာ႕ သူမခ်စ္သူက သူမႏွစ္သက္ေသာ ပိေတာက္ပန္းကေလးမ်ားကို မပ်က္မကြက္ လက္ေဆာင္ ေပးေလ႕ရွိတတ္သည္။ အဖုိးမတန္ေသာ ပိေတာက္ပန္းျဖစ္ေပမဲ႕ သူမကေတာ႕ အျခားေသာ ပန္းေတြအားလံုးထက္ ပိေတာက္ပန္း ကိုမွသာ မက္ေမာတတ္သူေလ..  ပိေတာက္ပန္း ပြင္႕သည္႕ ရက္မ်ားဆိုလွ်င္ သူမတို႕အိမ္ တစ္အိမ္လံုး ရွိသမွ် ဘုရားအိုး၊ ဧည္႕ခန္းတြင္ ထားေသာ ပန္းအိုးမ်ား၊ သူမတို႕ အိပ္ခန္းတြင္းရွိ အလွပန္းအိုးမ်ား အားလံုး အားလံုးသည္ ပိေတာက္ပန္းမ်ားႏွင္႕သာ ျပည္႕လွ်ံေနေတာ႕သည္။ တစ္အိမ္လံုးလည္း စိတ္ၾကည္ႏူးဖြယ္ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ သင္းပ်ံ႕ပ်ံ႕ ပိေတာက္ရနံ႕တို႕ကသာ ေမႊးျမ ထံုရီေနေပေတာ႕သည္။ ေနာက္ရက္မ်ားတြင္ အပြင္႕မ်ားအားလံုးလိုလို ေၾကြက်ကုန္ျပီး ညိႈးႏြမ္းေနေသာ ပန္းအိုးတိုင္းကို ပန္းအသစ္မ်ား ျပန္လဲရ၊ ပြင္႕ေၾကြမ်ားကို ရွင္းရလင္းရႏွင္႕ အလုပ္မ်ားေသာ္လည္း တစ္ေန႕တာ ရရွိလိုက္ေသာ စိတ္ခ်မ္းသာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈအတြက္ သူမ ေက်နပ္ပါသည္။ သူမခင္ပြန္းသည္လည္း ပိေတာက္ပန္းပြင္႕ေၾကြမ်ားျဖင္႕ အိမ္တစ္ခုလံုး ရႈပ္ပြေနသည္ကို ေတြ႔ေသာ္လည္း မည္သည္႕အခါမွ ျငဴစူအျပစ္တင္ျခင္း မရွိခဲ႕ပါ။ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ပိေတာက္ပန္းလက္ေဆာင္ ေပးျမဲသာ ျဖစ္သည္။ သူမခင္ပြန္းသည္ သူမကို အခ်ိန္တိုင္း ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးျခင္းျဖင္႕သာ အလုိလိုက္ အေလွ်ာ႕ေပးတတ္ေသာ အေကာင္းဆံုး ဘ၀ၾကင္ေဖာ္တစ္ဦး ျဖစ္ခဲ႕ေလသည္။

 

သူမတို႕ ၂ေယာက္၏ မဂၤလာႏွစ္ပတ္လည္ ၁၅ႏွစ္ျပည္႕ကို မွတ္မွတ္ရရ ႏွင္းဆီကုန္း ဘိုးဘြားရိပ္သာတြင္ ဆြမ္းေကၽြးအလွဴ ျပဳလုပ္ခဲ႕ၾကသည္။ ဇိ၀ိတသံဃ ေဆးရံုတြင္ အလွဴေငြ ထည္႕၀င္ၾကသည္။ ညဦးပိုင္းတြင္ ခင္မင္ရင္းႏွီးေသာ မိတ္ေဆြတစ္ခ်ိဳ႕အား သူမတို႕ျခံ၀င္းထဲက ျမက္ခင္းျပင္ၾကီးေပၚတြင္ ညစာစားပြဲေလးႏွင္႕ ဧည္႕ခံျဖစ္ခဲ႕ၾကသည္။ ႏွစ္ပတ္လည္က်င္းပျပီး တစ္ပတ္အၾကာတြင္ေတာ႕ သူမခ်စ္လွစြာေသာ ခင္ပြန္းသည္ အလုပ္တာ၀န္ျဖင္႕ မႏၱေလးျမိဳ႕သို႕အသြား ေတာင္ငူျမိဳ႕အလြန္မွာ သူေမာင္းေသာကားႏွင္႕ တစ္ဘက္က ကုန္တင္ကားၾကီးတစ္စီးတို႕ တိုက္မိကာ ပြဲခ်င္းျပီး ေသဆံုးခဲ႕ေလသည္။ တိုက္ဆိုင္မႈတစ္ခုက သူမခင္ပြန္း ကြယ္လြန္ျပီး ၁လအၾကာတြင္ ႏွစ္ေပါင္းရွည္ၾကာ ရွိခဲ႕ေသာ၊ ႏွစ္စဥ္ အပြင္႕ေတြ၊ ရနံ႔ေတြျဖင္႕ ေ၀ဆာ ေမႊးျမခဲ႕ေသာ  သူမတို႕ အိမ္ေရွ႕မွ ပိေတာက္ပင္ၾကီးသည္ ျပင္းထန္ေသာ ေလတိုက္ခတ္ မႈေၾကာင္႕  ခါးလည္မွ က်ိဳးက်သြားခဲ႕သျဖင္႕ အျမစ္ပါတူးပစ္ကာ စြန္႔ပစ္လိုက္ရေလသည္။ ထိုေန႕တြင္ သူမခင္ပြန္းဆံုးသည္႕ေန႕ကလို ၀မ္းနည္းေၾကကြဲစြာ ငိုေၾကြးခဲ႕မိေသးသည္။ သူမတြင္ သားတစ္ေယာက္ သမီးတစ္ေယာက္ က်န္ရစ္ခဲ႕ေသာ္လည္း ခင္ပြန္း၏ အရိပ္အာ၀ါသေတာ႕ ေပ်ာက္ကြယ္ ခဲ႕ေလျပီ.. သားသမီးတို႕ကို လူလားေျမာက္ေအာင္ သူမတစ္ေယာက္တည္း ေကၽြးေမြး ေစာင္႕ေရွာက္ရင္း သူမရင္ထဲမွ အထီးက်န္ ေၾကကြဲစိတ္ကေတာ႕ ေလွ်ာ႕ပါး သြားသည္မရွိ.. တစ္ႏွစ္ထက္တစ္ႏွစ္ တိုးလို႕သာ ခံစားေနမိသည္။

 

ယခုအခါ သူမခင္ပြန္း ကြယ္လြန္ခဲ႕သည္မွာ ၇ႏွစ္ ျပည္႕ ေျမာက္ခဲ႕ေလျပီ.. အရြယ္ေရာက္လာေသာ သူမ၏ သားႏွင္႕ သမီးတို႕သည္ ပညာေရးအတြက္ စကၤာပူတြင္ အလုပ္လုပ္ရင္း ေက်ာင္းတက္ေနၾကေပသည္။ အိမ္ၾကီးတစ္ခုလံုး သူမႏွင္႕ အိမ္ေဖာ္ မိန္းခေလး ၂ေယာက္တို႕သာ ရွိေနျပီး သူမအတြက္ေတာ႕ ေျခာက္ေသြ႕ ဆိတ္ျငိမ္ေနေသာ ျငီးေငြ႕ဖြယ္ရာ ေနရာတစ္ခုလို႕သာ စိတ္ထဲ ထင္ျမင္မိေနသည္။ စီးပြားေရးကိစၥမ်ားတြင္သာ စိတ္ကို ႏွစ္ထားျပီး တစ္ခါတစ္ရံ သားသမီးမ်ားထံ သြားေရာက္ျခင္း၊ မိတ္ေဆြမ်ားႏွင္႕ ေဆြမ်ိဳးမ်ားထံ အခ်ိန္ေပး၍ အလည္အပတ္ ေခတၱ သြားျခင္း ျဖင္႕သာ အထီးက်န္ျငီးေငြ႔မႈကို ေျဖေဖ်ာက္ေနရေလသည္။ အိမ္တြင္ေနရခ်ိန္သည္ ပ်င္းရိ တိတ္ဆိတ္စြာႏွင္႕ ေျခာက္ျခားစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္  အထီးက်န္လြန္း လွသည္ဟုသာ သူမ  ခံစားရေလသည္။

 

ဧပရယ္လရဲ႕ ရက္တစ္ရက္တြင္ ကားကို သူမကိုယ္တိုင္ ေမာင္းရင္း မိတ္ေဆြတစ္ဦးအိမ္သို႕ ကိစၥတစ္ခုျဖင္႕ သြားေရာက္ျပီး အျပန္တြင္ တစ္ျမိဳ႕လံုး ၀င္း၀ါေနေသာ ပိေတာက္ပန္းမ်ား  ျမိဳ႕ေနရာအႏွံ႕ ပြင္႕ေ၀ေနတာကို သူမေတြ႕ခဲ႕ေလသည္။ သူမအိမ္တြင္ ပိေတာက္ပန္းျဖင္႕ မေ၀ဆာခဲ႕သည္မွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာခဲ႕ေလျပီ။ အျပန္လမ္းတြင္ ကားမွန္ကိုခ်၊ အဲကြန္းကို ပိတ္ျပီး သင္းပ်ံ႕ၾကိဳင္လိႈင္ေနေသာ ပန္းရနံ႕ကို ခံစားရႈရႈိက္ရင္း ကားကို ေျဖးညွင္းစြာ ေမာင္းလာခဲ႕မိသည္။ အခ်ိဳ႕ေနရာမ်ား၏ ကားလမ္းမေပၚတြင္ပိေတာက္ပြင္႕ေၾကြတို႕က ေဖြးေဖြးလႈပ္ေနခဲ႕သည္။ သူမခင္ပြန္း ဆံုးျပီးခ်ိန္ကတည္းက ပိေတာက္ပန္းကို လက္ေဆာင္ ေပးမည္႕သူ မရွိေတာ႕သလို အိမ္ေရွ႕ ပိေတာက္ပင္ၾကီးလဲ လဲျပိဳသြားခဲ႕ျပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင္႕ ပိေတာက္ပန္းႏွင္႕ေ၀းကြာခဲ႕ရသည္။ သူမ၏ သားႏွင္႕ သမီးတို႕ကလည္း ပိေတာက္ပန္း ယူလာလွ်င္ ဖခင္ကို သတိရမည္ စိုး၍လား မသိ။ မည္သည္႕ခါမွ  သူမအတြက္ သတိတရႏွင္႕ ယူလာေပးတတ္သည္ မရွိခဲ႕ပါ။ စီးတီးမတ္၀င္ျပီး အိမ္အတြက္ လိုအပ္တာမ်ား ၀ယ္ယူျပီး အျပန္ YKKO တြင္ ေၾကးအိုး၀င္ေသာက္ဖို႕ စိတ္ကူးရွိေသာ္လည္း တစ္ေယာက္တည္း စားေသာက္ရမည္႕ အထီးက်န္မႈမ်ိဳးကို  သီးမခံႏိုင္ေသာေၾကာင္႕ ဆိုင္ေရွ႕တြင္ ကားရပ္ျပီးကာမွ ျပန္ေမာင္း ထြက္လာခဲ႕သည္ေလ။ 

 

ဦးတည္ခ်က္မရွိ ကားကို ေမာင္းႏွင္လာရင္း သြားစရာ ေနရာ မရွိသူတစ္ေယာက္၏ ခံစားခ်က္မ်ားျဖင္႕ သူမရင္ထဲ မြန္းၾကပ္လို႕ ေနမိသည္။ အိမ္ကို ျပန္လွ်င္လည္း ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ၾကိဳဆိုမည္႕သူမရွိ၊ တီတီတာတာ ေျပာဆိုမည္႕ သားသမီးမ်ားကလည္း အေ၀းမွာ.။ အိမ္ဆိုသည္မွာလည္း မိသားစုစံုစံုလင္လင္ စုစုစည္းစည္းႏွင္႕ ေပ်ာ္ရႊင္ ၾကည္ႏူးဖြယ္ အၾကင္နာတရားတို႕ လႊမ္းျခံဳထားသည္႕ ေနရာျဖစ္မွသာ ေနေပ်ာ္သည္ မဟုတ္ပါလားေလ။ ေျခာက္ကပ္ တိတ္ဆိတ္ ေနေသာ၊ ေႏြးေထြးျခင္းကင္းမဲ႕ေသာ၊ အထီးက်န္ျခင္းတို႕သာ လႊမ္းျခံဳေနလွ်င္ေတာ႕ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ေနရာ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ႕ သည္မွာ ေသခ်ာသည္ပဲေလ။ ကားေမာင္းေနရင္း စီးပြားေရး ကိစၥတစ္ခုျဖင္႕ မနက္ဖန္ ေနျပည္ေတာ္သြားဖို႕ရွိတာကို သတိရလိုက္မိသည္။ အိမ္ျပန္ျပီး ခရီးထြက္ဖို႕ ျပင္ဆင္တာက ပိုေကာင္းလိမ္႕မည္ဟု ေတြးမိသျဖင္႕ ကားကို အိမ္သို႕ ေမာင္းျပန္လာခဲ႕ေတာ႕သည္။

 

အိမ္ေရွ႕ေရာက္ခါနီးတြင္ ၾကိဳတင္ဟြန္းတီးလိုက္သျဖင္႕ အိမ္တြင္းမွ အညိဳဟု အမည္ရသည္႕ သူမေခၚယူထားေသာ ေကာင္မေလး ေျပးထြက္လာျပီး ျခံ၀င္းတံခါးကို လာဖြင္႕ေပးသည္။ ျခံတြင္းသို႕ ကားကို ေမာင္း၀င္မည္အျပဳတြင္ ျမင္လိုက္ရေသာ ျမင္ကြင္းတစ္ခုက သူမကို အံ႕အားသင္႕သြားေစခဲ႕သည္။ သူမတို႕ ျခံ၀င္းေရွ႕က အုတ္ခံုေလးေပၚတြင္ ပါကင္ေပပါ လွလွေလးျဖင္႕ ထုပ္ပိုးထားေသာ ပိေတာက္ပန္းကေလးမ်ား.. ပါကင္ေပပါေလးက အစိမ္းေရာင္ လြင္လြင္ကေလး၊ ပိေတာက္ပန္းမ်ားကေတာ႕ ေရႊေရာင္ ၀င္း၀င္း၀ါ၀ါကေလး ျဖစ္၍ အစိမ္းႏွင္႕ အ၀ါ၏ လိုက္ဖက္မႈက ပန္းစည္းေလးကို ပိုမို ေတာက္ပ ၀င္႕ထည္လာေစသည္ေလ။ သူမ ကားကို ျခံ၀တြင္ရပ္လိုက္ကာ ကားေပၚမွ ဆင္းလိုက္ျပီး ပိေတာက္ပန္းစည္းေလးကို ေကာက္ယူလိုက္မိသည္။ ပန္းစည္းေပၚတြင္ မည္သည္႕ ကဒ္ျပား မည္သည္႕ အမွတ္အသား တစ္ခုတစ္ေလမွ မေတြ႕ရ။ သို႕ေသာ္ ေသခ်ာတာတစ္ခုက တစ္စံုတစ္ေယာက္က ခူးယူျပီး ေမ႕ေလ်ာ႕ထားခဲ႕သည္ေတာ႕ မျဖစ္ႏိုင္။ ပန္းစည္းသည္ အေတာ္ေလးကို ၾကီးျပီး ပါကင္စကၠဴျဖင္႕ပင္ လွလွပပ ေသခ်ာထုပ္ပိုးျပီး ျဖစ္ေလသျဖင္႕ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို ေပးဖို႕ရန္ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင္႕ ယူေဆာင္လာျခင္းသာ ျဖစ္ႏိုင္ေလသည္။ ပန္းစည္းကို ကိုင္ျပီး ေဘးပတ္၀န္းက်င္ ဟိုဟုိသည္သည္ လိုက္ရွာၾကည္႕မိေသာ္လည္း လူရိပ္လူေျခပင္ မေတြ႔ရ။ သူမတို႕ အိမ္ေရွ႕လမ္းသြယ္ တစ္ေလွ်ာက္လံုးလည္း တိတ္ဆိတ္ ျငိမ္သက္လို႕ေနသည္။ သူမအိမ္မွ ကေလးမေလးမ်ားသည္လည္း အသက္ ၁၂ႏွစ္၊ ၁၃ႏွစ္ အရြယ္ေတြမို႕ ပန္းေပးရေလာက္ေအာင္ ပိုးပန္းရမည္႕ အရြယ္မ်ားလည္း မဟုတ္ၾကေသးသည္မွာ ေသခ်ာလွသည္။ ကားကို ဂိုေဒါင္ထဲ ေမာင္းသြင္းလိုက္ရင္း ပိုင္ရွင္မဲ႕ အမည္မဲ႕ ထိုပန္းစည္းေလးကို အိမ္တြင္းသို႕ သူမ ယူေဆာင္လာခဲ႕မိသည္။

 

အိုး ပိေတာက္ပန္းႏွင္႕ ေ၀းကြာခဲ႕သည္မွာ ဘယ္ႏွႏွစ္ပင္ရွိပါလိမ္႕.. အိမ္မွာ ပိေတာက္ပန္းနံ႕ မရသည္မွာလည္း ၾကာခဲ႕ျပီေလ.. တစ္အိမ္လံုး ရွိသမွ် ဘုရားအိုး၊ ပန္းအိုးမ်ားတြင္ ပိေတာက္ပန္းေလးမ်ား ေ၀ဆာသြားေပျပီ။ သူမ၏ အိပ္ခန္းတြင္းရွိ ပန္းအိုးေလးတြင္လည္း ၀င္း၀င္း၀ါ၀ါႏွင္႕ ေရႊရည္လူးေနေသာ ပိေတာက္ဖူးေလးမ်ားက အစြင္႕သား။ မည္သူ႕အတြက္ ရည္ရြယ္၍၊ မည္သူက လာထားေပးသြားမွန္းမသိေသာ အမည္မတပ္ထားေသာ ထိုပိေတာက္ပန္း ကေလးမ်ားသည္ လူတစ္ေယာက္၏ စိတ္ကို ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ႕ေအာင္ စြမ္းေဆာင္မႈ ေပးႏိုင္ခဲ႕သည္ကေတာ႕ ေသခ်ာသည္ေလ။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီေန႕ေတာ႕ ေမႊးျမ လန္းဆန္းေနသည္႕ ပိေတာက္ပန္းစည္းေလးသည္ သူမ၏ အထီးက်န္ျခင္း၊ ျငီးေငြ႕ျခင္းတို႕ကို အေ၀းသို႕ လႊင္႕ေပ်ာက္ေစႏိုင္ခဲ႕ေလျပီ။ ဒီပန္းစည္းေလးကို ဘယ္သူက လာေပးသည္၊ ဘယ္သူ႕အတြက္ ရည္ရြယ္သည္ကို  သိလာေအာင္ သူမ ဘယ္ေတာ႕မွ မၾကိဳးစားခ်င္ေတာ႕ပါ။

 

မ်က္စိေလးကို အသာအယာ ေမွးမွိတ္ကာ သင္းပ်ံ႕ ထံုအီလွေသာ ပန္းရနံ႔ေလးကို အဆုပ္တြင္းထိေရာက္ေအာင္ တစ္မက္တစ္ေမာ ရႈရိႈက္မိရင္း သူမခင္ပြန္း ရွိစဥ္က ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း မပ်က္မကြက္ လက္ေဆာင္ေပးခဲ႕ေသာ အျဖစ္အပ်က္ ကေလးမ်ားကို ျပန္လည္ ျမင္ေယာင္လာမိရကာ သူမမ်က္ႏွာေလး တစ္ေျဖးေျဖးႏွင္႕ ျပံဳးေယာင္ သန္းလာေလသည္။ ပန္းရနံ႔တို႕ကေတာ႕ သူမခင္ပြန္းရွိစဥ္က လက္ေဆာင္ေပးခဲ႕ေသာ ရနံ႔မ်ားလိုဘဲ ခ်ိဳအီေမႊးျမေနဆဲ၊ သူမစိတ္ႏွလံုးကို လန္းဆန္း ေစႏိုင္တုန္းပါပဲ.. အခ်စ္ဆိုတာ အခ်ိန္ကာလ ဘယ္ေလာက္ပင္ ၾကာေညာင္းသည္ျဖစ္ေစ ေဟာင္းႏြမ္း သြားသည္႕ အရာ မဟုတ္သလို၊ ေမ႕ေပ်ာက္သြားမည္႕အရာလဲ မဟုတ္သည္မွာ ပိေတာက္ပန္းႏွင္႕ပတ္သက္၍  သူမ၏ ခံစားခ်က္ေလးမ်ားႏွင္႔၊ မေျပာင္းလဲေသာ ပန္းရနံ႔ေလးမ်ားက သက္ေသျဖစ္လို႕ ေနသည္ပဲေလ။

 

 

မၾကာခင္မွာ က်ေရာက္လာေတာ႕မဲ႕ ျမန္မာတို႕ရဲ႕ ေပ်ာ္စရာသၾကၤန္ကို ရည္ရြယ္ျပီး ဒီ၀တၳဳေလးကို  ဧျပီလ ၁ရက္ေန႕မွာ အားလံုးအတြက္ အမွတ္တရ ခံစား ေရးဖြဲ႕ျဖစ္ပါတယ္ ။ စာဖတ္သူမ်ားနဲ႕ ခ်စ္ခင္ရေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုး အတာသၾကၤန္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕စြာ ၾကည္ႏူးႏိုင္ ၾကပါေစေၾကာင္း ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္ရွင္။

 

ေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္)